به نام خداوند جان و خرد

شادمان باش که امروز بهار     بار دگر ز سفر آمده است

دامنش پر زگل رنگین است     تنش از بوی گل صحرایی

خوش و عطر اگین است

شادمان باش که یک بار دگر     از سفرهای دراز و دلگیر

باز برگشته بهار

نرگسان زیبا، میگشایند همه دیده ز خواب

باز نیلوفر آبی با ناز مینشیند به دل روشن آب

باز برگشت بهار

و تو را می خواند

به دل روشن خویش

تا که در چشمه شادابی او

همچنان موج شناور باشی

و دل از غم شویی

تا که در شادی بی پایانش

همچو یک قهقهه شاد طنین اندازی

آمد از راه، دگرباره بهار

و پرستو را گفت

که تو را پیک بهاران باشد

و برای تو بهار

مستی تازه برای پرواز

ز سفر آمده است

تا دگر بار در این پاک افق

شادمانه چو به پرواز آیی

و به هر صبح که نور خورشید

دیده ات را به زلالی روشن

باز میگرداند

اسمان روشن و سرشار از لطف

چو به پرواز تو را میخواند

بگیریم

سفره عید یا هفت سین

آداب و رسوم ایرانیان در آستانه ی سال نو

نزدیک تحویل سال نو ، در خانه هر کسی سفره عید چیده می شد . روی این سفره ، یک جلد قرآن ، لاله های بلور آویزدار یا شمعدان پایه بلور با شمع های روشن ، آینه بزرگ ، تنگی بلور پر از آب و دارای یک ماهی کوچک قرمز ، یک قرص نان ، نقل و نبات ، شیرینی خانگی و شربت ، آجیل و هفت سین که عبارت بودند از :

سبزی ، سکه ، سمنو، سنجد ، سرکه ، سماق ، سیب ( در صورت فراهم نشدن هر یک ) سیر ، سپستان و سپند می چیدند.

ابوریحان بیرونی ، در آثار الباقیه آورده که هفت سین ، عبارت از هفت قسم سبزه بوده که سر هفت استوانه در کنار خانه ، به نوروز سبز می کردند .

در آغاز سال نو ، همه افراد خانواده باید هر کاری به دست داشتند آن را ترک می کردند و لباس نو می پوشیدند و دور سفره هفت سین می نشستند و قبلاً به وسیله سرپرست خانواده تذکر داده می شد که هنگام سال نو را به شادمانی و خوشحالی و خوشوقتی بگذرانند .

موقع سال تحویل ، که در شهرها با شلیک توپ و در روستاها با نواختن طبل اعلام می شد ، یک نفر که سواد داشت در بین خانواده دعای تحویل سال نو را  می خواند

در جــوامع مشهـــور به اســلامی، میتــوان «سه وضعیــت» را در رابطـه با «عقــاید و فــرهنگ» مورد توجه قــرار داد: یکی وضعیـت «شـرک آمیز و خـرافه پرستانه - تقلید از سنن غیـر معقـول آبـاء و اجدادی- سنـت زدگـی»، دومی وضعیـت «ابتـذال و هـرزگی - بی انضباطی و بی عقیده ای - غرب زدگی»، و سومی وضعیت «توحید و اسلامیت - اسلام اجتهادی». در مورد وضعیت اول باید گفت: این وضعیت عام و فراگیر است و در تمام کشورها و جوامع اسلامی رایج و شایع است و فرهنگ حاکم بحساب می آید.

نمادهای هفت سین ایرانی سفره ای به گستردگی تمام جهان

سفره نوروزی از جلوه های اصلی سیمای نوروز در جمع خانواده های ایرانی است.در قدیم بر حاشیه سفره های قلمكار ایرانی با قلم های خوانا و زیبا این شعر را می نوشتند:

ادیم زمین سفره عام اوست

بر این خوان یغما چه دشمن چه دوست

بخش عمده ای از جهان بینی ایرانی در این شعر نهفته است كه تمام جهان را سفره ای از نعمت های خدایی می داند كه برای دوست و دشمن گسترده شده است.

در این سفره (هفت سین) كه آن را روی فرش می گسترند، هفت سینی می گذارند. هفت، عدد نامیرایی و جاودانگی و كمال است و چیزهایی كه در سفره نوروز می گذارند در مناطق مختلف گوناگونی بسیار دارد. بسیاری نیز با آنچه در دیگر سفره ها می گذارند، مشترك است. شماری از اینها چنین است:

از سین ها: سیب، سركه، سماق، سنجد، سبزی، سبزه، سمنو، سپند، سنبل، سوهان، سنگك، سیاه دانه و سكه.

از شین ها: شهد، شكر، شمع، شمشاد، شانه، شیرینی، شربت.

از میم ها:میوه، ماهی، مرغ، ماست، مربا، مسقطی، میگو.

از خشكبار: سنجد، كشمش، انجیر، توت، برگ هلو، برگ زردآلو.

از آجیل ها: نخودچی، گندم و شاهدانه، بادام، گردو، تخمه كدو، تخمه آفتابگردان، تخمه هندوانه و تخمه خربزه.

از شیرینی ها: نقل، باقلوا، حلوا، عسل، شكر، نان برنجی، نان بادامی، نان نخودچی، پشمك، قطاب، زنجبیل، حاج بادام، لوز، كلوچه.

از میوه ها: خرما، نارنج و هر میوه ای كه فراهم باشد.

از دیگر خوردنی ها: نان، شیر، پنیر، تخم مرغ.

از موارد مقدس و متبرك: قرآن مجید، عكس حضرت علی(ع)، آینه، آب، گلاب، شمع.

آنچه در سفره می گذارند نمادی و آرمانی است: